Sınırları Değil, Önyargıları Aşıyor!

Röportaj: Şeyma Basut

13 yaşında başlayan bir merakın, azim ve tutkuyla güçlü bir ilham hikâyesine dönüşümü… Serebral palsiyle yaşamına rağmen fitness tutkusunu hayatının merkezine yerleştiren Said Abdulkerim Yorğun, yalnızca kendi sınırlarını aşmakla kalmıyor, başkalarına da cesaret veriyor. @engelsiz_fitness hesabıyla engellerin değil, inancın ve kararlılığın belirleyici olduğunu gösteren Yorğun; düşmenin, yeniden ayağa kalkmanın ve görünür olmanın gücünü şehrin en çok okunan yayını Ankara Life Dergisine anlattı. Onun en büyük hedefi ise yalnızca kendi yolunda ilerlemek değil, kendisinden sonra gelecek pek çok insana da “Ben de yapabilirim.” dedirtebilmek. İyi okumalar dileriz.

Said Bey, 13 yaşında videolar izleyerek ve araştırarak başladığınız fitness yolculuğu nasıl doğdu? Sizi bu dünyaya çeken merak neydi? O yaşlarda başlayan bu tutku, hayatınızın merkezine nasıl yerleşti?

13 yaşıma kadar, istediğim bir şeyi elde etmek konusunda inatçı olsam da genel anlamda tembel bir yapıya sahiptim. Ancak bir yandan da kendime ait, severek yapacağım bir hobi edinmek istiyordum. Piyano çalmaktan basketbola kadar, neyi sevdiğimi ve beni neyin heyecanlandırdığını keşfetmek için karşıma çıkan pek çok aktiviteyi denedim. Fitness da bu arayışımın bir parçası olarak hayatıma girdi. Daha önce fizik tedavi sürecinde spor salonunda bulunmuş olsam da kas gelişimine yönelik (hipertrofi odaklı) antrenmanları hiç deneyimlememiştim. Ancak ilk antrenmanımda, ilk setin ardından aldığım o pump hissiyle içimden “Evet, aradığım şey bu!” dedim. Sanırım o an, yalnızca yeni bir hobi bulduğumu değil, gerçekten tutkuyla bağlanabileceğim bir alan keşfettiğimi de anlamıştım. Böylece fitness yolculuğum başladı ve zamanla hayatımın merkezine yerleşen bir tutkuya dönüştü.

Serebral palsiyle yaşarken sporla kurduğunuz bağ, kendinizi ve sınırlarınızı keşfetmenizde nasıl bir rol oynadı? Zorlandığınız, pes etmeyi düşündüğünüz anlarda sizi yeniden ayağa kaldıran motivasyon ne oldu?

Yaklaşık iki yıl öncesine kadar yürüyebilmek için özel bir çaba sarf etmiyordum. Tekerlekli sandalyeyle, tabiri caizse, kanka olmayı kabullenmiş ve günlük yaşamda mümkün olduğunca engelsiz, bağımsız hareket edebilmeye odaklanmıştım. Bu süreçte fitness ise benim için adeta yemek ve içmek kadar vazgeçilmez bir yere sahipti. Spor, hayatımın yalnızca bir parçası değil, günlük rutinimin olmazsa olmazıydı. Serebral palsiyle yaşarken fitness sayesinde kendimi keşfediyor, yapabildiklerimin farkına varıyor ve fiziksel sınırlarımın ötesine geçebileceğimi hissediyordum.

YouTube ve Instagram’da @engelsiz_fitness hesabıyla egzersiz çalışmalarınızı paylaşarak başkalarına da ilham veriyorsunuz. Bu paylaşımlarla nasıl bir farkındalık oluşturmak ve engelli bireylere nasıl bir mesaj vermek istiyorsunuz?

Ben her zaman, “Yaptığım şey teknik olarak utanılacak bir şey değilse neden utanayım ki?” düşüncesiyle yaşadım. Günümüzde insanların dilinde sıkça “sosyal anksiyete” ile başlayan cümleler dolaşıyor. Ayrıca sosyal medyada insanlar genellikle en iyi hâllerini, en başarılı anlarını paylaşıyor. Bu da içerikleri izleyen kişilerde, paylaşım yapan insanların ulaşılması güç bir fiziksel yeterliliğe veya kusursuz bir performansa sahip olduğu algısını oluşturabiliyor. Zamanla, “Abi, ben de senin gibi çalışmalar yapmak istiyorum ama insanların bakışlarından utanıyorum. Düşüp kalkmaktan korkuyorum.” tarzında mesajlar almaya başladım. Bu mesajlar bana içeriklerimde daha şeffaf olmam gerektiğini gösterdi. Ben de yalnızca başarılı olduğum anları değil; düştüğüm, zorlandığım ve gerektiğinde insanlardan yardım aldığım anları da paylaşmaya başladım. Çünkü insanların, bu gibi durumlarda aslında büyük ölçüde seve seve yardımcı olmaya hazır olduğunu göstermek istiyorum. Benzer durumları yaşayan insanlara motivasyon olmak, onların da kendilerini kısıtlamadan harekete geçebileceklerini göstermek için içerikler üretmeye devam ediyorum. Bir de kabul etmemiz gereken bir gerçek var: Engelli bireyleri günlük yaşamda nadiren gördüğümüz için dışarıda karşılaştığımızda bakışlarımızı kaçırabiliyor, ne yapacağımızı bilemeyebiliyoruz. Bence bu algıyı kırmanın yollarından biri de bizlerin sosyal hayatta daha fazla yer alması, görünür olması ve toplumla daha fazla etkileşim kurması. Ben de paylaşımlarımla hem engelli bireyleri cesaretlendirmeyi hem de toplumun engelliliğe bakışında daha doğal ve bilinçli bir farkındalık oluşturmayı amaçlıyorum.

Bugün geldiğiniz noktadan geleceğe baktığınızda hayalleriniz ve hedefleriniz neler? Sporu daha fazla insana ulaştırmanın ötesinde, Said Abdulkerim Yorğun olarak nasıl bir iz bırakmak istiyorsunuz?

Gelecekte, ilgi duyduğum alanlarda mümkün olduğunca çok insanın içerik üretmeye başlamasına ve harekete geçmesine vesile olmak istiyorum. Çünkü bu röportajı gerçekleştirdiğimiz döneme kadar, ilgi duyduğum alanlarda içerik üreten insan sayısı oldukça sınırlıydı. Bunu “Bu alanda tekim.” diyerek kibir veya ego meselesi hâline getirmek istemem. Bugün çok sevdiğim, arkadaşım, kardeşim, abim olarak gördüğüm pek çok engelli içerik üreticisi var. Ancak konu çeşitliliği ve içerik üretimi açısından kendimi geliştirebileceğim, fikir alışverişinde bulunabileceğim ve hatta tatlı bir rekabet yaşayabileceğim daha fazla insanın olmasını istiyorum. Benim için asıl başarı, bir alanda tek başına var olmak değil, o alanın büyümesine öncülük edebilmek. Bugün benim örnek aldığım insanlardan bahsederken hissettiğim gibi, yarın başka insanların da beni örnek almasını istiyorum. Serdar Aktolga, Shredded Brothers ve belki de Arnold Schwarzenegger gibi isimlerin kendi alanlarında birer ikona dönüşmüş olması benim için ilham verici. Ben de Said Abdulkerim Yorğun olarak yalnızca yaptıklarımla değil, benden sonra gelecek insanlara açtığım yolla ve onlara verdiğim ilhamla hatırlanmak istiyorum. Birilerinin “Onu gördüm ve ben de yapabileceğime inandım.” diyebilmesi, bırakmak istediğim en değerli izlerden biri.

İletişim: @engelsiz_fitness

Yazar Hakkında /

Yazmaya başlayın ve aramak için Entera basın