Atalarımızdan Bize Kalan Yalnızca Soyadımız Mı?
Bazı hikâyeler, onları yaşayan insanlarla birlikte sona ermiyor. Aile içinde söylenmeyen sözler, tutulmayan vaatler, yaslar ve kırgınlıklar sonraki kuşakların hayatında da iz bırakabiliyor. Özgür Alp Gündüz ile Kızılcahamam Eliz Otel’de gerçekleştirdikleri şifa buluşmasının ardından, bu izleri spiritüel açıdan nasıl ele aldığını konuştuk. İyi okumalar dileriz.
Karma temizliği sizin için ne ifade ediyor?
Ben karmayı yalnızca geçmişten gelen bir borç olarak görmüyorum. İnsanın sürekli aynı duyguyla, aynı ilişki biçimiyle, aynı çıkmazla karşılaşması üzerine düşünmesi gereken bir alan olarak görüyorum. “Neden hep aynı yerde inciniyorum?” sorusu bazen bir kapı açar.
Karma temizliği dediğimiz çalışmalarda kişinin bu tekrarları fark etmesine, içinde tuttuğu duygularla yüzleşmesine ve hayatında yeni bir yön seçmesine alan açıyoruz. Benim için arınmanın başladığı yer, insanın kendisine dürüstçe bakabildiği yerdir.
Ata karması bu tablonun neresinde?
Hepimizin bir anne, bir baba soyu var. O soyların içinde sevgiler, emekler, dualar olduğu gibi ayrılıklar, kayıplar, haksızlıklar ve konuşulmamış acılar da bulunuyor.
Ailede yaşananların sonraki kuşaklara davranışlar, yetiştirilme biçimleri ve aile anlatıları yoluyla taşındığını görebiliyoruz. Spiritüel yaklaşımımda ise bu mirasın manevi boyutuyla da ilgileniyorum. Ata karması dediğim alan, kişinin kendi hayatını yaşarken ailesinin tamamlanmamış hikâyeleriyle kurduğu bağı anlamasına yardımcı oluyor.
Tutulmamış sözler, beddualar, alınmış ahlar ve yerine getirilmemiş adaklar torunlara kadar geçer mi?
Spiritüel geleneklerde, tutulmamış bir sözün, alınmış bir ahın veya yerine getirilmemiş bir adağın sonraki kuşaklara uzanan manevi bir yük oluşturabileceğine inanılır. Ben bu konuları o inanç çerçevesinde ele alıyorum; her sıkıntının arkasında mutlaka bir beddua ya da ata borcu olduğunu söylemiyorum.
Burada sözün ağırlığına dikkat çekmek istiyorum. Birine umut verip yarı yolda bırakmak, hakkını gözetmemek, derin bir kırgınlık bırakmak… Bunların aile hafızasında yankıları olabilir. Ancak bir insanı, “Ataların bunu yaptı, sen de bedelini ödeyeceksin” düşüncesine hapsetmek doğru değil. Çalışmanın amacı korkuyu büyütmek değil, kişinin kendi hayatındaki hareket alanını genişletmek.
İnsan, kendisine ait olmayan bir yük taşıdığını nasıl hisseder?
Bazen ailesinde tekrar eden hikâyeleri fark ederek. Anneannesinin, annesinin ve kendisinin ilişkilerde benzer biçimde susması gibi… Ya da ailede kayıp korkusunun çok güçlü olması ve kişinin güzel bir şey yaşarken bile onu kaybedeceğini düşünmesi gibi.
Bunlar tek başına ata karmasının kanıtı değildir. Fakat kişinin “Ben bunu nerede öğrendim, neden sürdürüyorum?” diye sormasına vesile olabilir. Her insanın hikâyesini kendi içinde dinlemek gerekir.
Hafta sonu Kızılcahamam’daki şifa etkinliğinizde bu konuda nasıl bir çalışma yaptınız?
Eliz Otel’deki buluşmamızda katılımcılarımızın hem anne hem baba tarafından gelen soylarıyla ilgili ata karmalarının temizlenmesine yönelik spiritüel çalışmalar yaptık. Niyetimiz, aile geçmişleriyle kurdukları bağı fark etmelerine ve taşıdıklarını hissettikleri yükleri bırakmalarına yardımcı olmaktı.
Atalarını suçlamadan, kendi duygularını da bastırmadan bir alan açmalarını önemsedik. İnsan bazen ailesini çok sevdiği için onların acısını da taşımak zorunda olduğunu hissediyor. Oysa sevgiyle bağlı kalırken kendi hayatına yer açmak da mümkün.
Bu çalışmalarda en çok hangi niyet üzerinde duruyorsunuz?
Şu niyet benim için çok kıymetli: “Atalarımdan gelen sevgiyi, emeği ve yaşam gücünü kabul ediyorum. Bana ait olmayan yükleri sevgiyle bırakmaya niyet ediyorum. Kendi hayatımı yaşamayı seçiyorum.”
Bu cümleyi söylerken insanın içinden ne geçtiği önemli. Bazen kırgınlık çıkar, bazen özlem, bazen de yıllardır ifade edemediği bir teşekkür. Hepsini duymaya yer vermek gerekiyor.
Arınmanın günlük hayatta bir karşılığı olmalı mı?
Elbette. Bir çalışmada niyet etmek kıymetlidir; ardından o niyeti davranışlarımızla besleriz. Sınır koymak, sözümüzü tutmak, birinin hakkını gözetmek, gerektiğinde özür dilemek… Bunların hepsi benim için manevi çalışmanın devamıdır.
Kişinin hafiflediğini hissetmesini önemsiyorum. Bununla birlikte tek bir buluşmada bütün aile geçmişinin çözüldüğünü vaat etmiyorum. Herkesin süreci ve ihtiyacı farklı.
Son olarak, ailesinin yüklerini taşıdığını hisseden birine ne söylemek istersiniz?
Atalarınıza saygı duyabilirsiniz. Onların yaşadıklarını anlamaya çalışabilirsiniz. Ama aynı acıyı sürdürmek zorunda değilsiniz. Geçmişinizle barışmaya niyet ederken kendinize de bir söz verin: “Benden sonraki kuşaklara daha açık bir kalp, daha dürüst sözler ve daha huzurlu bir hayat bırakacağım.”
Bazen dönüşüm, tam da bu sözle başlar.



